8 principes

Er zijn acht principes die ten grondslag liggen aan de diensten die binnen IPS worden aangeboden:

1. Iedereen die wil werken, komt in aanmerking voor IPS (niemand wordt uitgesloten)

Een bevinding uit het onderzoek is dat medewerkers niet kunnen voorspellen wie succesvol zal zijn in IPS. Cliënten die wilden werken, slaagden ondanks problemen met drugs of alcohol, aanhoudende symptomen, dakloosheid of andere uitdagingen. Daarom accepteren IPS-programma's iedereen die de wens uit om te werken, ongeacht bijvoorbeeld een strafblad, symptomen, beslissingen met betrekking tot behandeling (ook als ze geen medicatie willen nemen), persoonlijke verschijning, het niet nakomen van afspraken, ziekte gerelateerd aan middelenmisbruik (problemen met drugs of alcohol) e.d.

In IPS-programma's proberen medewerkers niet de cliënten te veranderen voordat ze hen helpen met werk. In plaats daarvan helpen ze cliënten werk te vinden waar de problemen zo min mogelijk merkbaar zijn of vermeden kunnen worden. Als een cliënt bijvoorbeeld problemen heeft met concentratie en probleemoplossing, kan de jobcoach werk voorstellen dat repetitief en voorspelbaar is. Als een cliënt chaotische gedachten heeft, kan de jobcoach werk in een rustige omgeving voorstellen dat niet vereist dat men meerdere dingen tegelijk doet. Als een cliënt meerdere keren eerder zijn baan heeft verloren omdat de medicatie het moeilijk maakt om 's ochtends wakker te worden, kan de jobcoach helpen bij het zoeken naar werk dat 's middags kan worden gedaan, wanneer de cliënt het meest alert is.

2. Het doel is regulier, betaald werk

Jobcoaches helpen cliënten bij het vinden van regulier, betaald werk in de lokale gemeenschap. De reden hiervoor is dat de meesten aangeven regulier werk te willen, en niet werk dat speciaal is aangepast voor mensen met bijzondere uitdagingen. Een belangrijke reden waarom velen willen werken, is dat het hen het gevoel geeft deel uit te maken van de lokale gemeenschap. Jobcoaches vertellen ons vaak over cliënten die slecht functioneerden in werk dat bedoeld was voor mensen met bijzondere uitdagingen, maar die zeer succesvol waren in regulier werk. Mensen waarderen werk dat ze moeten verdienen – werk waar ze eigenaarschap over voelen.

In IPS wordt regulier werk gedefinieerd als werk dat beschikbaar is voor iedereen die gekwalificeerd is, ongeacht of de werkzoekende bijzondere uitdagingen heeft of niet. Collega's zijn mensen zonder bijzondere uitdagingen, en mogelijk ook enkele met bijzondere uitdagingen.

Bovendien krijgen IPS-cliënten in regulier werk hetzelfde loon als collega's die hetzelfde werk doen – meestal het minimumloon of meer. Een mogelijke uitzondering is als een cliënt zijn eigen bedrijf begint, aangezien eigenaren van nieuwe bedrijven meestal geen hoog inkomen hebben. Een andere mogelijke uitzondering is werk waarbij men betaald krijgt op basis van hoeveel men doet (stukloon). Het beslissende is dat mensen zonder bijzondere uitdagingen hetzelfde loon krijgen voor hetzelfde werk.

Voorbeelden van werk dat niet als regulier wordt beschouwd, zijn loonkostensubsidies en werkervaringsplaatsen via NAV.

3. IPS-diensten zijn geïntegreerd met geestelijke gezondheidszorgdiensten

In tegenstelling tot veel traditionele arbeidsgerichte programma's bestaat deze benadering uit diensten die geïntegreerd zijn met geestelijke gezondheidszorgdiensten. Het IPS-programma maakt meestal deel uit van een organisatie die geestelijke gezondheidszorgdiensten aanbiedt, en verleent diensten aan de cliënten van de organisatie. Elke jobcoach van het IPS-programma is verbonden aan één of twee behandelteams die geestelijke gezondheidszorgdiensten verlenen, en ontvangt alle verwijzingen van deze teams. Jobcoaches nemen elke week deel aan vergaderingen van het behandelteam om cliënten te bespreken en werk voor te stellen aan cliënten die nog niet naar IPS zijn verwezen. Het behandelteam kan bijvoorbeeld bestaan uit maatschappelijk werkers, begeleiders, een psychiater, verpleegkundigen, ergotherapeuten en jobcoaches.

4. Er wordt op maat gesneden uitkerings- en toeslagenbegeleiding geboden

Iedereen die deelneemt aan IPS, krijgt het aanbod om uit te zoeken hoe eventuele uitkeringen en toeslagen (bijvoorbeeld arbeidsongeschiktheidsuitkering, huurtoeslag en bijstand) worden beïnvloed door arbeidsinkomen. Cliënten krijgen dit aanbod voordat ze beginnen met werken, en ook wanneer ze beslissingen nemen die het arbeidsinkomen zullen beïnvloeden.

Om uitkerings- en toeslagenbegeleiding te kunnen bieden, moet men een grondige opleiding hebben gevolgd en voortdurend op de hoogte blijven, bijvoorbeeld NAV-consulenten. Hoeveel een cliënt aan uitkeringen en toeslagen ontvangt, kan zowel door arbeidsinkomen als door wijzigingen in de bedragen die van andere bronnen van uitkeringen en toeslagen worden ontvangen, worden beïnvloed. Daarnaast moet uitkerings- en toeslagenbegeleiding informatie bevatten over voorwaarden die het mogelijk maken dat cliënten meer kunnen werken en meer geld kunnen verdienen.

5. De zoektocht naar werk begint kort nadat een cliënt interesse heeft getoond om te werken

In sommige arbeidsgerichte programma's is het gebruikelijk om arbeidsvoorbereidende maatregelen aan te bieden voordat cliënten hulp krijgen bij het vinden van regulier werk in de lokale gemeenschap. Voorbeelden van dergelijke maatregelen zijn beroepstesten, jobclubs of tijdelijk werk om het arbeidsgedrag van een cliënt te beoordelen. In IPS zijn er geen vereisten voor activiteiten voorafgaand aan de zoektocht naar werk. Onderzoek toont aan dat de kans dat cliënten werk vinden groter is als ze onmiddellijk hulp krijgen bij het zoeken naar werk. Mensen presteren over het algemeen beter wanneer het doel voor hen bijzonder belangrijk is. Daarom is de kans groter dat cliënten zullen slagen in regulier werk dan in een arbeidsvoorbereidende maatregel.

Wanneer een cliënt deelneemt aan het IPS-programma, wordt er meestal enkele weken uitgetrokken zodat hij kennis kan maken met de jobcoach en kan vertellen over zijn doelen, eerdere werkervaring, opleiding en andere zaken die relevant zijn in een werkomgeving. De jobcoach gebruikt deze informatie om een loopbaanprofiel op te stellen, dat ook wordt bijgewerkt naarmate de cliënt nieuwe banen probeert. Binnen 30 dagen na de eerste bijeenkomst neemt de jobcoach en/of de cliënt direct contact op met een werkgever om over een baan te praten. Er zijn uitzonderingen, aangezien sommigen meer tijd nodig hebben om aan het idee van werken te wennen en na te denken over het soort werk waarin ze zich thuis zouden voelen. Maar de meesten beginnen onmiddellijk met de zoektocht naar werk.

6. Jobcoaches bouwen relaties op met werkgevers op basis van de voorkeuren van cliënten

Jobcoaches beschouwen werkgevers als hun klanten. Ze bezoeken werkgevers meerdere keren persoonlijk om te achterhalen welke behoeften zij hebben. De meeste bijeenkomsten zijn gepland en hebben een specifiek doel. Nadat de jobcoach de behoeften en wensen van de werkgever met betrekking tot aanwervingen heeft begrepen, komt zij terug om te praten over een geschikte kandidaat voor het bedrijf. Het is belangrijk dat de cliënt die zij presenteert, aan de meeste eisen van de werkgever voldoet, aangezien haar doel is om een bron voor het bedrijf te worden – door de werkgever te helpen de juiste werknemer te vinden. Het opbouwen van relaties met werkgevers kan cliënten helpen die lang niet hebben gewerkt of die andere obstakels tegenkomen op weg terug naar het arbeidsleven.

Wanneer jobcoaches kiezen welke werkgevers ze gaan bezoeken, gaan ze uit van de interesses van de cliënten. Tijdens het opstellen van het loopbaanprofiel maken de jobcoach en de cliënt een lijst van werkgevers die het soort werk aanbieden dat de cliënt wenst. Als een cliënt niet open wil zijn over zijn bijzondere uitdagingen tegenover de werkgever, respecteert de jobcoach deze wens. Zij kan desondanks informatie inwinnen over bedrijven die zij aan de cliënt kan doorgeven, maar zij doet geen pogingen om de cliënt of informatie over hem/haar voor te stellen aan potentiële werkgevers.

7. Individueel aangepaste jobondersteuning kent geen tijdslimiet

Jobcoaches passen de jobondersteuning aan aan de voorkeuren van elke individuele cliënt wat betreft ondersteuning, huidige werk, arbeidsverleden (factoren die eerder hebben bijgedragen aan succes of falen in het arbeidsleven), uitdagingen gerelateerd aan psychische aandoeningen of middelenmisbruik, en sterke punten. Daarom zal het type en de hoeveelheid jobondersteuning variëren van cliënt tot cliënt. Een cliënt die al enkele maanden werkt en het naar zijn zin heeft, kan bijvoorbeeld twee keer per maand de jobcoach ontmoeten om te praten over sociale situaties op het werk of hulp te krijgen bij het opstellen van een loopbaanontwikkelingsplan. Een cliënt die problemen heeft op het werk, zal meer uitgebreide jobondersteuning nodig hebben.

Na ongeveer een jaar stabiel gewerkt te hebben, kunnen de meesten het IPS-programma verlaten en alleen jobondersteuning ontvangen van een medewerker van de geestelijke gezondheidszorg. Hierdoor komen jobcoaches vrij om nieuwe cliënten te helpen. Bovendien is het niet noodzakelijkerwijs zo dat cliënten met een baan voor altijd jobondersteuning willen. Maar als een cliënt jobondersteuning nodig heeft en wenst voor meer dan een jaar, kan het IPS-programma jobondersteuning bieden totdat deze diensten niet langer nodig zijn.

8. De voorkeuren van de cliënt worden gerespecteerd

Dit is het allerbelangrijkste principe. Het doel van IPS is cliënten te empoweren, niet om hen te vertellen waar ze moeten werken of welk type diensten ze moeten ontvangen. Gedurende het hele proces vragen jobcoaches cliënten naar hun voorkeuren. Ze proberen te begrijpen wat het belangrijkst is voor, en wat motiveert, elke individuele cliënt.

Jobcoaches vragen welk type werk cliënten willen, maar ze vragen ook naar voorkeuren met betrekking tot werktijden, werkplek, werkomgeving, begeleiding en andere zaken. Ze beseffen dat ze niet alle wensen kunnen vervullen, dus proberen ze te begrijpen welke voorkeuren het belangrijkst zijn voor elk individu.

Voorkeuren kunnen ook betrekking hebben op de aangeboden diensten. Sommige cliënten willen dat de jobcoach namens hen met werkgevers praat, terwijl anderen liever niet open willen zijn over hun bijzondere uitdagingen tegenover de werkgever. Ze bespreken ook welke informatie de werkgever zal krijgen. Een jobcoach moet voorbeelden geven van wat relevant kan zijn om aan een werkgever te vertellen, en wijzigingen aanbrengen op basis van de reactie van de cliënt.

Cliënten kunnen ook verschillende standpunten hebben over de betrokkenheid van familieleden bij het loopbaanplan. Jobcoaches vragen elke cliënt of ze een familielid willen meenemen naar bijeenkomsten om het loopbaanplan te bespreken. Voordat een dergelijke familievergadering plaatsvindt, moet de jobcoach aan de cliënt vragen welke onderwerpen besproken mogen worden in aanwezigheid van familieleden, en welke niet. Sommigen vinden het bijvoorbeeld prima om met de familie over loopbaanplannen te praten, maar niet over hoe ze hun middelenmisbruik willen aanpakken wanneer ze aan het werk zijn.

Cultuur beïnvloedt onze gedachten over werk. Jobcoaches moeten elke cliënt vragen hoe hij zijn cultuur definieert. Cultuur kan verband houden met ras, nationaliteit, leeftijd, geslacht, economische status, religie, seksuele geaardheid of andere factoren. Het beslissende is wat belangrijk is voor elk individu.